Camelle, ata non hai moitos anos, era un pequeno núcleo mariñeiro que se estendía pola parte esquerda da baía que leva ese nome. Así aparece na imaxe que nos deixou o fotógrafo laxés José Vidal, no ano 1934. A súa orixe estivo vinculada á caza de baleas que a finais do século XV practicaban vascos e asturianos por esta costa. No século XVI xa existía a capela do Espírito Santo, pero non se convertería en parroquial ata a segunda metade do século XX, anteriormente pertencía á freguesía de San Pedro do Porto.
Na primeira metade do século XVIII tanto a localidade, formada só por unha ducia de casas, como as terras que a circundaban, pertencían ao conde de Altamira, a quen os veciños lle pagaban as rendas dos foros. Ata que estes non foron redimidos a veciñanza non puido facerse coa propiedade de casas e terras. Sería a partir de entón cando este porto comezaría a medrar. Polos anos vinte do século pasado a vila de Camelle dedicábase sobre todo á pesca da sardiña, que adquirían as tres fábricas de salgadura que había na localidade e á pesca do congro, que, despois de secado ao aire do mar, se vendía para terras do interior peninsular. O maior desenvolvemento producirase a partir das décadas dos setenta e oitenta, cando o peixe e o marisco comezaron a ter unha maior cotización no mercado.
Esta localidade é coñecida sobre todo por acoller ao cidadán alemán Manfred Gnändinger, que de xeito casual chegou un día de 1961, cando aínda era un mozo de 26 anos. Logo de convivir coa veciñanza unha tempada, retirouse en solitario a un habitáculo construído na beiramar, ao mesmo tempo que desenvolvía unha intensa actividade artística dedicada á pintura e escultura ao aire libre, nas inmediacións da súa vivenda. Mudou tamén a súa forma de vestir, practicamente non usaba máis que un taparrabos, e tamén os hábitos alimentarios, facéndose vexetariano. Bañábase cada día no mar, verán e inverno, e cada vez comunicábase menos coa veciñanza, tan só recibía aos visitantes do seu museo, aos que, ademais de pedirlles unha pequena axuda, convidábaos a debuxar o que se lle ocorrese, nun pequeno bloc que lles entregaba.
A catástrofe do Prestige causaralle unha fonda ferida ao ser invadido polo chapapote boa parte do seu territorio. Xa anteriormente viña sufrindo algúns problemas de saúde, pero esta desfeita ecolóxica acelerou a súa enfermidade física e psíquica, da que non deu recuperado. O 28 de decembro de 2002, os veciños decatáronse de que non retirara a bolsa de alimentos que lle deixaran na porta como cada día. Máis tarde o seu corpo sen vida apareceu no interior da vivenda.
Man era consciente da transcendencia da súa obra, e para preservala, no seu testamento deixou ao Estado como responsable dela, cedéndolle tamén os recursos económicos que acumulara ao longo da vida. Legado que posteriormente pasou ao concello de Camariñas. Coa intencionalidade de manter viva a súa figura e a súa obra, en 2015 construíuse a Casa do Alemán, que acolle información sobre a vida deste singular artista e parte da súa obra. Tamén se rehabilitou a que fora a súa casa, na que se depositaron as súas cinzas.
