Calquera viaxeiro que desexe coñecer a vila de Caión,, primeiro tería que observar a súa situación de lonxe, desde un dos miradoiros que hai antes de entrar no núcleo. A mellor vista panorámica témola desde un que hai na estrada DP-1909, á altura de Goxán.
Moi valentes foron aqueles primeiros habitantes que decidiron asentarse nesta pequena península na que o mar aberto bate con toda a enerxía. Unha das primeiras noticias que temos deste porto fálanos da caza da balea, información que nos transmite o Licenciado Molina a mediados do século XVI cando se refire a el e ao de Malpica: “en los que principalmente más que en otros del reino, mueren muchas ballenas y la causa por que más que aquí que en otras partes haya, es porque estos puertos siempre son más bravos”.
Nesta pequena vila mariñeira instalarase unha rama da familia nobre dos Bermúdez de Castro. Un dos seus membros, Francisco Bermúdez de Castro, fundou na localidade o convento dos Padres Agostiños, ao que lle concedeu importantes privilexios. Estes relixiosos encargaranse tamén de rexentar a parroquia, baixo a nova advocación da Virxe do Perpetuo Socorro.
Os habitantes do Caión tiveron sempre como actividade económica principal a pesca, primeiro a da balea e, a partir do século XVIII, a da sardiña, congrio e pescada. Actualmente o turismo converteuse no principal recurso desta localidade, atraído pola excelente situación e magnífica praia.
Este núcleo, na segunda metade do século XX, experimentou unha fonda transformación urbanística que supuxo a substitución das antigas casas mariñeiras por edificios de nova construción. No centro da vila aínda se conservan algunhas edificacións tradicionais que nos permiten imaxinar como era aquel Caión histórico.
Esta vila mariñeira ofrécelle ao viaxeiro varios atractivos que non debería deixar de visitar. En primeiro lugar a praza de Eduardo Vila Fano, considerada como o centro urbano. Nela sitúanse os dous edificios históricos máis emblemáticos: o pazo dos condes de Graxal e a igrexa parroquial de Santa María do Perpetuo Socorro. O primeiro deles é un edificio alongado que ocupa a parte oeste dese espazo. A igrexa foi o antigo templo do convento dos agostiños e substituíu á anterior parroquial, situada onde actualmente se localiza a capela dos Milagres. O seu maior interese arquitectónico represéntao a portada renacentista do muro norte, que dá á praza. Arrimada á parte sur da cabeceira da igrexa sitúase o edificio do antigo convento. Na fachada móstranse dous escudos: no da esquerda represéntase unha torre e a seguinte inscrición: Malo mori quam foedari (Prefiro morrer antes que mancharme). No da dereita aparecen os símbolos dos Bermúdez e dos Castro.
Moi preto da praza, atópase o edificio da confraría de pescadores, que acolle os fondos do arquivo de pesca e unha exposición permanente sobre a cultura mariñeira desta vila.
Resulta interesante achegarse ao santuario da Virxe dos Milagres,, situado a uns dous quilómetros da localidade, seguindo a estrada cara a Carballo. O templo actual, de formas barrocas, data de 1836. Ao seu redor celébrase unha popular romaría o 8 de setembro.
