A vila de Fisterra tivo a sorte de que os seus primitivos poboadores a bautizasen cun nome tan suxestivo. A maior aspiración de calquera camiñante sempre será acadar unha meta. Se resulta que esa meta se sitúa ao final do mundo coñecido, a motivación para chegar a ela aínda é maior. Isto foi o que lle outorgou a Fisterra ese talismán para atraer a viaxeiros e peregrinos.
Aínda que este extremo do continente estivo habitado desde tempos prehistóricos, así o documentan materiais arqueolóxicos atopados no val de Duio, a vila de Fisterra formouse no medievo. Desde finais do século XIII ata finais do seguinte pertenceu á familia dos Mariño. Desde a Idade Media hai documentación da chegada de viaxeiros e peregrinos a Fisterra, moitos deles deixaron constancia da viaxe e das impresións que lle causou a localidade. No ano 1469 xa existía un hospital de peregrinos a carón da igrexa parroquial.
Fisterra tampouco foi allea ás invasións da piratería estranxeira, primeiro de normandos e musulmáns, e máis tarde, de ingleses e franceses. O cardeal Del Hoyo dinos que a poboación do núcleo fisterrán vivía pobremente e que as súas casas foran incendiadas varias veces por esas razzias. Tamén chegaron a este porto as tropas francesas, que saquearon a localidade e incendiaron o castelo de San Carlos.
O núcleo primitivo formado arredor da praia da Ribeira foi medrando cara ao leste ata configurarse en dous barrios: o Cabo da Xesta, o máis antigo, situado na parte occidental, e o Cabo da Vila, máis moderno, que se estendía pola actual rúa de Santa Catalina.
A Fisterra actual é moi diferente a aquela de séculos pasados, aínda que hai zonas que conservan a estrutura do núcleo histórico, pero a maioría das casas foron reformadas ou son de nova construción. O turismo é a actividade económica principal da poboación fisterrá, atraído por ser final do camiño xacobeo, polo que representa esta vila e o cabo Fisterra como extremo máis occidental do continente europeo.
Hai varios lugares da vila que convén visitar. En primeiro lugar, a zona portuaria, adornada polo colorido das múltiples embarcacións de pesca, onde se sitúa a nova lonxa, un edifico moderno, construído entre os anos 2004 e 2006, obra da arquitecta Covadonga Carrasco. Na mesma zona tamén se localiza a áncora do Casón, o barco que embarrancou en 1987 nesta costa e creou o pánico entre a poboación da zona polo perigo da carga que levaba a bordo.
Detrás do porto sitúase o castelo de San Carlos, de mediados do século XVIII, que alberga o Museo de Pesca, que acolle artes de pesca e información sobre a tradición mariñeira deste porto. Nas rúas do interior do núcleo atoparémonos con casas tradicionais que nos permitirán coñecer como era a Fisterra histórica. Na praza de Ara Solis localízase a capela do Bo Suceso, unha edificación barroca de 1743.
A igrexa parroquial de Santa María das Areas sitúase nas aforas, ao pé da estrada que leva ao cabo Fisterra. Conserva algúns elementos románicos pero a súa estrutura é gótica, á que se lle foron engadindo outras construcións que desfiguraron a súa forma orixinal. Entre elas sobresae a capela barroca do Santo Cristo, cun retablo deste mesmo estilo, que acolle a imaxe gótica do Cristo, pola que a veciñanza sente gran devoción. No campo que hai ao sur da igrexa o domingo de Pascua escenifícase a Resurrección de Cristo, acto ao que acode multitude de romeiros.
