O territorio da Costa da Morte, debido á súa situación periférica, na antigüidade non foi atravesado por vías de comunicación importantes. A única destacada, se temos en conta a opinión dalgúns historiadores, sería a vía romana XX, tamén denominada Per loca maritima, que despois de cruzar a ponte de Brandomil e introducirse na comarca do Xallas, entraría en Bergantiños en dirección a Carballo, para continuar despois cara a Brigantium (A Coruña).
As arterias de comunicación antigas da Costa da Morte dirixíanse sobre todo cara a Santiago e A Coruña. Os camiños cara a estas dúas urbes cruzaban os ríos Xallas, Porto e Anllóns a través de varias pontes. Sobre o Xallas, as dúas de maior relevancia eran a ponte de Olveira e a ponte de Brandomil. Sobre o río do Porto, a de maior importancia era a da Ponte do Porto. No Anllóns, as dúas de máis entidade eran a de Ponteceso e a ponte Lubián.
Hai quen defende que onde se sitúa esta última, houbo outra anterior pola que cruzaba esa hipotética vía XX. Unha parte da veciñanza aínda se refire a ela como “a ponte romana”. Carré Aldao, cando describe a parroquia de Oca (Coristanco), dinos que hai dúas pontes sobre o río Lubián: Vella e Nova. Sobre a primeira afirma: “A ponte Vella é de lombo de cabalo e foi construída polos romanos na vía que pasaba por estes lugares”. Porén, a ponte antiga que vemos na actualidade é do século XVIII, así nolo confirma o ilustrado coruñés José Cornide: “hai poucos anos que se edificou e está moi ben conservada”.
No mapa de Tomás López (1784) esta ponte aparece baixo a denominación de “ponte Lubián”, e xunto coa de Ponteceso, son as únicas que cita sobre o Anllóns. Por suposto, a ponte Lubián tamén aparece nomeada no mapa de Domingo Fontán (1845), pero neste caso cítanse outras máis, como a de Anllóns, Cardezo, Pontedona, Verdes ou Garga.
A ponte Lubián sitúase no límite que divide os concellos de Coristanco e Carballo, moi próxima á estrada AC-552, e está considerada como a mellor construción deste tipo que se conserva en Bergantiños; polo tanto, constitúe un dos monumentos históricos máis destacados da comarca. No ano 1984 sufriu a caída dun dos arcos menores a consecuencia dunha gran riada, pero este deterioro foi reparado e na actualidade mantense en bo estado de conservación.
Os arcos que a forman son asimétricos: dous de gran diámetro, no lado norte, polos que circula o caudal do río, e dous de menores dimensións, no lado contrario. A súa estrutura está reforzada por un tajamar entre os dous arcos maiores. Dispón dunha estreita calzada (2,60 m), cunha loma que alcanza o seu punto máis elevado no piar no que apoian os dous arcos de maior luz. Por ela cruzaba o antigo camiño real que desde a cidade da Coruña se dirixía ás comarcas de Bergantiños, Soneira e Fisterra, e deixou de utilizarse cando se construíu a estrada AC-552 a mediados do século XIX e se levantou unha nova ponte máis ao norte da anterior.
