O castro “A Cidá” de Borneiro (Cabana de Bergantiños), situado preto do dolmen de Dombate, representa unha excelente mostra dun poboado da Idade de Ferro no que se percibe con claridade como eran as vivendas dos habitantes destes recintos fortificados.
Localízase no extremo norte do Chan de Borneiro, sobre unha ladeira que descende cara ao rego dos Muíños. O interior do poboado está protexido por dobre muralla e un foxo, na zona chaira, e por un só muro na parte leste, por aproveitar como protección a pendente cara ao regato.
O recinto presenta unha forma ovalada que acada na croa unhas dimensións de 90 m de longo por 55 de largo, considerado como un asentamento de tamaño medio. A datación por carbono 14, das primeiras que se realizaron en Galicia, deu como momento máis antigo de habitabilidade o ano 525 a. C.
Foi un dos primeiros castros nos que se realizaron prospeccións arqueolóxicas. Nos anos trinta do pasado século Sebastián González levou a cabo a primeira intervención. Seguirao Jorge Juan Eiroa, nos anos setenta e logo Ana Romero Masiá, quen descubriu nos anos oitenta un maior número de construcións. As últimas escavacións acometeunas no ano 2007 Fidel López, na zona extramuros e na entrada situada ao leste.
A maioría das construcións da croa son de forma circular e desempeñarían a función de vivendas. Nelas non se percibe o oco da porta, que podería estar a unha maior altura dos muros conservados. Hai outras construcións de forma rectangular cos esquinais redondeados, destinadas a outras finalidades. No denominado Barrio Extramuros, situado ao pé da entrada, descubriuse unha edificación ovalada, unha fonte e unha especie de forno, que hai quen a interpreta como unha sauna.
Durante as varias campañas de escavacións realizadas atopáronse múltiples obxectos e materiais diversos. De pedra: muíños planos, pedras de afiar, moldes de fundicións ou machados pulidos. De cerámica: restos de cuncas, olas, xerras etc, De metal: agullas, aneis, fíbulas, coitelos, puñais ou fouces. A gran maioría de todos estes restos foron depositados no museo Histórico e Arqueolóxico do Castelo de Santo Antón da Coruña.
Este castro está comunicado a través dunha senda duns 3 km de lonxitude co paseo da enseada da Insua, denominada Ruta dos Muíños, que discorre a carón do regato dese mesmo nome. Trátase dun camiño moi acolledor polo fermoso bosque de ribeira que o acompaña e polas abundantes construcións de muíños de auga que se van sucedendo ao longo do percorrido.
