Calquera viaxeiro que chegue ao cabo Fisterra e se poña a contemplar o mar sen saber que máis alá se atopa o continente americano, experimentará a mesma sensación que tiveron moitos outros camiñantes séculos atrás ao atoparse na fin da Terra. Esta mesma impresión tamén se podería experimentar noutras puntas de Galicia, como no cabo Touriñán, moi preto de Fisterra, non obstante, algunha causa habería para que aqueles antepasados lle atribuísen esa denominación a esta punta fisterrá. Sería porque o cabo Fisterra presenta unha costa agreste e perigosa na parte norte, pero no lado sur, onde se sitúa a vila reúne excelentes condicións para o asentamento de poboación, algo que non ocorre, por exemplo, no cabo Touriñán?
A península que forma o cabo Fisterra penetra no mar uns tres quilómetros e amosa dúas facianas moi diferentes: a norte, agreste e acantilada, bañada por un mar bravo, o denominado Mar de Fóra e a cara sur, de costa máis baixa e protexida, con formacións areentas que actuaron como portos naturais en tempos pasados.
Os autores clásicos nas súas obras fan referencia a estas terras fisterrás, habitadas polos nerios. O cabo Fisterra podería corresponderse co promontorio Nerio ou Céltico, segundo estas fontes. Na Idade Media, Fisterra relaciónase coa ruta xacobea a través da lenda que relata o traslado dos restos do Apóstolo Santiago a Galicia recollida no Códice Calixtino, na que se fai referencia á cidade lendaria de Duio.
No extremo sur do cabo Fisterra sitúase o faro, unha construción proxectada polo enxeñeiro Félix de Uhagón, que entrou en funcionamento en 1853. Consta dun edificio de planta rectangular de dúas alturas, cunha máis na parte central, de paredes recebadas e pintadas de branco, agás os rebordes das aberturas e dos extremos, que presentan cantería á vista. Na parte posterior levantouse a torre de planta octogonal, sobre a que se asentou a lanterna. A súa luz proxéctase a unha distancia de 31 millas. Algo máis ao sur construíuse o edificio da sirena (1889), do que sobresaen dúas buguinas que emitían estrondosos sons cando había néboa. Popularmente coñecíase como a Vaca de Fisterra.
Ao norte do faro, sitúase o edifico do Semáforo, que funcionou como estación de emisións de sinais marítimas e entrou en funcionamento en 1883. Despois de ser rehabilitado polo arquitecto César Portela, dedicouse á hostalería.
Nesta península do cabo Fisterra, chea de historia e lendas, hai dous lugares máis de interese para o visitante: o monte Facho e as ruínas da capela de San Guillerme. Para acceder ao cume do monte Facho temos que coller unha pista asfaltada que sae á dereita, antes de chegar ao faro. Este monte denomínase así polas lumaradas ou fachos que antigamente se prendían para alertar da chegada de embarcacións sospeitosas de piratería. No seu cume localizaríase a enigmática tumba de Orcavella, que puido ser un antigo dolmen, que deu orixe á lenda desta mítica muller centenaria e sitúanse as Pedras Santas, dous penedos redondeados, nos que se di que descansou a Virxe.
Na baixada do monte, sae unha pista á esquerda que conduce ás ruínas da capela de San Guillerme. Desde este lugar gozaremos de impresionantes panorámicas sobre Fisterra e a súa contorna. Non existen datos da fundación desta ermida, pero hai noticias de que durante a Idade Media era un importante lugar de peregrinación.
