Onde a “moura” perdeu o huso
O Fuso da Moura é unha pedra cargada de tradicións ancestrais. Segundo contan, a ela levábase o gando enfermo para ser curado polas súas propiedades máxicas. Pola noite, cando ninguén os veía, os campesiños iban coas súas vacas ou ovellas e daban voltas arredor da pedra. Ogo, cando baixaban do monte, tiñan que romper unha vasixa de barro, que non se utilizase antes, nun lugar con cruzamento e cruceiro. Nese lugar quedaba depositado o meigallo.
Trátase dunha “pedrafita” (menhir) cunha peculiar forma de fuso, que probablemente deu orixe ao seu nome e ao do contorno onde se sitúa. Aínda que a súa orixe non está claro, o feito de que estea moi cerca da necrópolis de Fuso da Moura, onde se coñecen varios túmulos, suxire que puido ter funcionado na prehistoria como fito sinalizador ou anunciador dos enterros.
Xa en época histórica parece que tivo unha función de límite entre as parroquias de Nenóns (Ponteceso) e Mens (Malpica). Este papel delimitador dos menhires é moi común en Galicia, xa que son pedras moi singulares e visibles na paisaxe.
